Lloviendo

We zijn hier al even zonder te schrijven. Wat we ondertussen hebben gedaan ? 

Deze eerste twee weken hebben we een auto gehuurd van een vriend. Hij stelde het plots voor en al snel waren we overtuigd. We gingen het niet voor grote ritten gebruiken, want hiervoor zijn de wegen te gevaarlijk en zijn we niet helemaal vertrouwd met de rijstijl van hier.

De eerste dagen is het voor ons even rusten geweest. Doordat het veel regende, kwamen we weinig buiten. Maar we amuseerden ons! Vrienden en familie kwamen vaak langs. Koken wordt hier meer een bezigheid.

Er wordt veel gekaart met vrienden. Een ander gezelschapsspelletje kennen ze hier niet.

De openhaard wordt vaak aangestoken. Meer dan andere jaren. 

Twee vrienden nodigden ons uit om mee te gaan vissen. We gingen stiekem in een meertje vissen, waar we eigenlijk niet mochten zijn. Ondanks drie uur onder spanning vissen, hadden we maar enkele kleine visjes gevangen. 

Wally, de zoon van zus Yissela, is ondertussen groot geworden. Een heel wild kindje, dat ons de eerste dagen enkel zijn tong liet zien. Maar nu regelmatig bij ons verblijft en lieflijk doet.

Na jaren hebben we Tío Orlando terug gezien. Op dit moment woont hij op een boerderij 40km van Santo Tomás, richting El Rama, samen met zijn vrouw en zoon. 

Vanaf links: mama Isayda, Yula de vrouw van Orlando, Tío Orlando en Evi.

Wally en Willy.

Met het ingezamelde geld, zijn we zoals afgesproken met Willy naar de tandarts voor een beugel gegaan.

Vanaf links: Wesley, Inti, Floriaan, Wally en Yissela.

Hij wilde het echt graag. Maar eerlijk, eens binnen kregen wij al schrik in zijn plaats...

Na te veel regen besloten we toch om een rit te gaan doen met de auto. Het plan was om naar Laguna de Perlas te vertrekken. Maar een overstromig in dat gebied zorgde ervoor dat de plannen gewijzigd moesten worden. 

Yissela wilde graag naar San Carlos gaan, waar haar vader woont. Twee jaar geleden zijn we hier met ons twee geweest. Het verschil was dat we nu met de auto gingen op een gloednieuwe weg.

Vanuit San Carlos, na een overnachting, namen we de boot naar El Castillo. Evi, Wesley en Yissela waren er nog niet geweest en wij hadden er goede herinneringen aan, dus besloten we om de boottocht te doen, al bleef het nog steeds regenen.

De vader van Yissela in zijn werk-bus.

Dit was de laatste foto van mijn G10. Hierna begaf de lens het. Een beetje frustrerend, vermits ik voor mijn scriptie veel beelden wilde. Gelukkig hebben we tijdens onze voorbije examenperiode onzelf beloond op een klein fototoestelletje, bedoeld om onderwater foto´s te nemen. En heeft Evi een reflexcamera.

Vanaf links: Willy, neef Yurguen en Wesley.

We worden vaak uitgenodigd voor feestjes...

In het midden Diego.

Escarlieth, onze goede vriendin, is in verwachting van haar eerste kindje. Ze is 19, is heel blij  en zo ook haar  omgeving.  Haar vriend blijft bij haar met veel liefde. Dit is niet vanzelfsprekend in Nicaragua.
Ondertussen ga ik al op zoek naar tienerzwangeren om te interviewen en op beeld vast te leggen.

Extrañando...

We zijn nu net terug in België. Met het besef dat we bijna door moesten, gingen de laatste dagen veel te snel voorbij. We spendeerden onze tijd vooral met de familie. Ook de huisdieren kregen extra veel aandacht.

Met mijn geliefde nicht en zus.

Abuelita en abuelito.

Pico was het al gewoon geworden om in ons bed te kruipen.

Het aapje hebben we losgelaten. Na een paar dagen kwam hij om aandacht vragen.

Het Noorden van Nicaragua in 10 dagen

We vertrokken met de gedachte om een dikke week met twee de noordelijke steden en hun gebieden van Nicaragua te verkennen. We hadden geen route uitgestippeld, maar volgden de tips van mensen die we onderweg tegenkwamen.

Van Santo Tomás gingen we achtereenvolgens naar Matagalpa, Jinotega, Estelli, León, Chinandega, Jiqilillo en Potosi.

Matagalpa is een grote uitgestrekte stad in de bergen.

Selva Negra in een groot domein in de bergen. Er wordt koffie geteelt, je kunt er overnachten in dure huisjes en wandelen. Dat laatste hebben wij gedaan. Een mooie tocht door de bergen langs gemakkelijke en moeilijke paadjes.

Jinotega is een stadje dat afgelegen ligt aan een rivier in de bergen.

In Esteli hebben we maar een dag rondgehangen. Het was er fris en rustig, maar we waren op zoek naar meer om te zien.

De gids uit Australië die al een maand in León bleef hangen.

De krater. De opgedroogde lava is er nog voelbaar warm. Het geeft een vreemd gevoel, de combinatie van opstijgende hitte en de koude wind die zich ermee mengt.

Sandboarding op vulkaan Cerro Negro. Het is de jongste vulkaan in Centraal Amerika. De laatste uitbarsting was in 1999, de volgende zou elk moment kunnen gebeuren.

We deden mee aan een begeleide tocht naar de top (729 meter). Vandaar gleden we aan hoge snelheid naar beneden. Het ziet er griezeliger uit dan het eigenlijk is.

Jiqilillo, een heel klein dorpje aan de Pacifische Oceaan. De domeinen van de mensen eindigden allemaal op het strand. We sliepen in een hutje 20 meter van het strand. Het was er rustig en mooi. Veel grote golven, leuk om in te zwemmen.

Chinandega, hier keken we enkel wat rond tijdens het wachten op de volgende bus. De stad sprak ons niet zo aan, het centrum had niet veel te bieden. De mensen zeiden ons dat het gevaarlijk was buiten het centrum, dus bleven we daar ook weg.

Op de vulkaan heb je vele soorten vogels. Vandaar dat er in vele huizen deze mooie vogels gehouden worden.

De haven van Potosi waar de vissers hun boten uit het water halen.

Het fantastische zicht op het kratermeer van de vulkaan. Links in de verte kon je El Salvador zien en rechts Honduras. Na 2u07 stevig doorstappen vanuit Potosi bereikten we dit punt.

Onze gids dit deze tocht zo goed als elke dag deed.

Een groot stuk van de weg tot Potosi is nog onverhard, hier brengen ze stilaan verandering in.

Zaterdag kwamen de kinderen weer schilderen.Vaak gaan ze kijken naar de dieren die we thuis hebben. In het zwembad hebben we nu enkel een paar schilpadden, padden en een krab. Maar die ochtend vonden ze ook een slangetje.